Knisterende herfstbladeren

Herfstbladeren maken blijHeerlijk vind ik het om door de knisterende herfstbladeren te lopen. Dat ik niet de enige ben die daarvan geniet, bleek toen ik op straat een praatje maakte met een oude vrouw van een jaar of negentig. Als ik nu door de bladeren ga, denk ik even terug aan haar!

De oude dame in de rolstoel
Ik loop door de Amsterdamse straten. De drukte en het lawaai in de stad − ik word er altijd onrustig van. Ik maak een omtrekkende beweging om een rolstoel te ontwijken die midden op het voetpad staat. De begeleidster trekt de rolstoel met de daarin zittende oude dame al opzij. Ik roep nog: ‘Nee hoor! Dat hoeft niet, ik loop er wel omheen!’ ‘Nou, we staan nogal in de weg, we wachten op een taxi,’ reageert de begeleidster. Ik vertraag voor een praatje. Het is best koud en ik zie dat de dame in de rolstoel blote handen heeft.

Knisterende herfstbladeren onder je voeten
‘Mevrouw, het is best fris vandaag, heeft u geen koude handen?’ ‘Nee hoor, kind’ − zo grappig dat oudere mensen me altijd met kind aanspreken, terwijl ik al ruim de veertig ben gepasseerd – ‘het is fijn even buiten te zijn. Kijk, de bladeren aan de bomen, al die kleuren.’ ‘Ja, die zijn prachtig!’ reageer ik. De oude dame praat verder: ‘De lucht ruikt ook zo heerlijk fris. Weet je wat ik nou zo mis… Het kraken van de blaadjes onder mijn voeten. Als klein meisje was dát wat ik het liefste deed in de herfst. Door de blaadjes lopen en ze zo heerlijk horen knisteren.’

Met de rolstoel door de herfstbladeren
Ik lach en ik herken het gevoel meteen. Ik zie het helemaal voor me, deze oude dame als jong meisje springend door een berg bladeren. ‘Jammer, dat ik dat niet meer kan. Ik zit maar de hele dag in deze stoel,’ zegt ze. ‘Maar mevrouw, u kunt toch met deze stoel door een berg bladeren rijden… dan kraken ze ook hoor, misschien wel harder.’ De vrouw lacht en de zorgverleenster, een jongere vrouw van achter in de twintig, voegt eraan toe: ‘Ik vind het een prachtidee, dat ga ik eens voor u regelen! Zodra er genoeg bladeren van de bomen zijn gevallen, gaan wij samen op pad!’

Verbinding
Ik buk me nog even voor ik verder ga, en wrijf de oude, gekreukelde handen van deze vriendelijke dame. ‘Mevrouw, als ik weer door de krakende blaadjes loop, dan denk ik even aan u!’ Ze kijkt me aan met haar zachte, vriendelijke ogen: ‘En ik zal aan jou denken kind, als ik met mijn rolstoel door de bladeren rijd!’ Met een gevoel van verbinding vervolg ik mijn weg door de drukke Amsterdamse straten.

3 gedachten over “Knisterende herfstbladeren

  1. hoi Kelly, nadat de zonnebloem zaadjes een dag lang op m’n bureau hebben liggen genieten,( ik popel om ze te gaan zaaien … ) zit ik nu, in m’n lunch pauze door jouw blogs te struinen, herfst bladeren, die sprak me gelijk aan !
    prachtig verhaal, ik kan er ook eindeloos van genieten, van de herst confetti !
    prachtig verhaal van die oude vrouw .. ráákte me ! jij kleurde gewoon even haar dag ! ❤ mooi ..
    zij denkt zeker weten ook aan jou !

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s