Mijn cello en ik

Muziek maken vind ik zó fijn! Het daagt me uit, leert me volharden, en maakt dat ik nieuwe emoties ervaar. En hoe tegenstrijdig het ook klinkt: het brengt stilte. Stilte in mijn hoofd. Als ik ga zitten en begin te strijken, vervaagt de wereld om me heen. Ik ben in het moment.

Alle begin is (heel) moeilijk
Toen ik drie jaar geleden begon, was zelfs het vasthouden van de strijkstok al een opgaaf. Ik klemde die krampachtig vast en dan zaagde ik over de snaren. Uit de klankkast kwam een vreselijk geknerp. Geleidelijk kwam er ontspanning in mijn rechterhand, en daarmee begon er muziek uit mijn cello te komen.

Toen moest ook mijn linkerhand aan de slag. Met die vingers bepaal je de noten – door het induwen van de snaren op de juiste plek. Binnen twee dagen stonden er blaren op mijn vingertoppen. Een laagje eelt loste dat na verloop van tijd op. Toen kon ik me gaan concentreren op het vertalen van noten op een stuk papier naar geluid uit mijn instrument – naar ritme en melodie.

Eén stap tegelijk
Mijn cellojuf Rinske is geweldig. Ze daagt me uit om gewoon Bachs cellosolo’s te spelen: eerst op een eenvoudige manier en dan steeds een beetje moeilijker. Bij het leren van zo’n muziekstuk kijk ik niet ver vooruit. Soms zelfs niet verder dan twee regels bladmuziek, soms niet verder dan één enkele maat! Als ik een klein stukje onder de knie heb, pak ik het volgende stukje – zónder perfectie na te streven… Leren cellospelen, leert me heel veel over het leven zelf.

Een verlengstuk van mezelf
Als ik dan ga zitten en begin te strijken, vergeet ik de wereld om me heen. Mijn beslommeringen lossen op en ik ga helemaal op in het stuk dat ik speel. Met de muziek komt mijn gevoel naar boven. Mijn hart wordt voller en mijn hoofd leger en leger. Inmiddels is mijn cello echt een verlengstuk van mezelf geworden.

De cello en de strijkstok waren ooit bomen
Die oude houten cello geeft me bovendien contact met de aarde. Meer dan honderd haar geleden was mijn cello immers een boom, met wortels in de grond. Dat geldt ook voor mijn strijkstok. Er waren mensen die met hun handen en heel veel liefde deze bomen hebben bewerkt, geschaafd en omgevormd. Mijn cello en strijkstok zijn simpelweg heel bijzondere bomen – bomen waar muziek in zit.

Werelden vloeien in elkaar over
Het allerfijnst vind ik het om met iemand samen te spelen. Een warm gevoel doorstroomt dan mijn hele lijf. Melodieën komen samen, ritmes vullen elkaar aan… Oneffenheden van mijn eigen spel lossen op in het geheel. Twee werelden vloeien in elkaar over.

Cello spelen maakt mijn wereld mooier.

3 gedachten over “Mijn cello en ik

  1. Alweer meer dan een jaar geleden nam ik een proefles cello na een bezoekje aan de open dag van de muziekschool met de kinderen. Ik vind een cello zo’n mooi geluid hebben! En omdat ik al noten kon lezen, kon ik meteen een leuk deuntje samen spelen. Wat was dat leuk! Maar zo druk met zorgenkind thuis (en alle andere ballen hoog houden) dat ik het niet aandurfde om echt les te nemen. Bang dat ik er niet aan toe zou komen en het oefenen alleen maar het zoveelste ‘moetje’ in de week zou worden. Er staat hier ook nog een piano waar ik nooit op speel, maar die doet het ook leuk als decoratie. 😉 Mijn jongste zoon is net begonnen met drumles en vind het heel leuk, maar het oefenen is niet direct zijn hobby. En ik blijf maar twijfelen. Uitstellen tot ik tijd heb? Dat kon wel eens heel lang gaan duren.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s